AKROPOL’de BUGÜN...

Çürükkaya’dan baktığında;Sihari’nin ışıklarına özenirdin...
Camları kırık kulübede titrerdin.
Nöbet kulübesinde...
Telefonsa çalışmazdı çokluk.
Manyetolu bir telefon işte...
Aşağıdaydı manga arkadaşlarımız.
Koğuşta...
Koğuş dediğim;kerpiçten bir küçük oda.
Üstü sac kaplı...
Gündüzün,kerpiç keserdi Mücahitler Hasnekadın’da.
O kerpiçlerden yapıldı o koğuş.
Elektrik yok.
Gemici fenerimiz,lambasuyu kokardı.
Ve koyun postu örterdi Mücahitler üstlerine
Üşümemek için...
Saati geldi mi;kendimiz kaldırırdık
Nöbeti devralacak Mücahidi nöbete.
Azlıktık...

Çürükkaya;Balyo’ya bağlı.
Balyo;takımın adı...
Mandrez tepelerinde bir takım...
Çürükkaya,Hisartepe,Londarga,14 numara,Domuzcular,Makraşi...
Her birinde 5-10 kişi...
Hepsinde nöbet tuttum ben.
Kuş uçmaz,kervan geçmez tepeler...
Yol yoktu.
Yağmur düştü mü,
Cıvık çamura keserdi her yer.
Erzakın gelemediği olurdu.
Okula,dereler aşıp giderdik.
Balçık çamur içinde...
Ve yaşımız 15-16...

Ben,bugün için tutmadım o nöbetleri!
Milli günlerde;
Coşkuyla,
İnançla,
Özlemle,
Bugün için okumadım o şiirleri!
O şehitler,
Bugün için düşmedi bu toprağa!
Bu halk...
Bu onurlu,
Çilekeş,
Her biri bir Bayraktar,
Her biri başka bir kahramanlık öyküsünün Mücahidi,
Bu halk,bugün için direnmedi!

Varsın Gül gitsin Atina’ya.
Akropol’de tanıklık etsin Enosis’e...
Alkışlamayacakmış...
Gülemiyorum bile Gül’e.
Çiğnenen,bir halkın onurudur!
Ben,bugün için tüketmedim baharlarımı...
Akropol’de bu gün yağmalanan benim!
Biziz...
Benim umutlarım,inancım,özlemim,direnişimdir.
Bizim direnişimizdir...
Akropol’de bugün;tarih bıçaklanıyor!
Bizim tarihimiz...
Akropol’den sonra,
Bahar gelse ne yazar artık...
Kahır doluyum.
Yazıklar olsun...

Yılmaz Sarper.
16 Nisan 2003
Lefkoşa