|
MHP’NİN ÖNEMİ VE MHP’YE İHTİYAÇ ARTIYOR
Dr. Abdülkadir SEZGİN
KURULUŞUNDA MHP MİSYONU
Türk Milliyetçilerinin siyasi organizasyonu olarak Türk siyasetine
girmiş olan Milliyetçi
Hareket Partisi sıradan bir parti olmanın dışında, çok ciddi “misyon”
ifade eden bir ihtiyacı
karşılamakta idi.
1965 yılında Merhum Alparslan TÜRKEŞ’in Genel Başkan Seçilmesi
ile CKMP bu
misyonu yüklenmeye başladı ve partinin işareti olan terazi bu yükü
çekemez hale geldi. Bu
sebeple de, parti taşıma karar verdiği büyük ülküyü taşıyacak bir
isim ve amblem almalıydı.
1969 yılında Adana’da yapılan kongrede Osmanlı Sancağı’nda olduğu
gibi, ÜÇ HİLAL
amblemli MHP partinin yeni adı oldu.
Hedef: sadece Türkiye Cumhuriyetini yönetmeye talip olmak değildi.
O tarihte birilerinin
suç saydığı TURAN’ı kurmak ve bir TÜRK DÜNYASI meydana getirerek,
onu yönetmek gibi bir ideal; bir ülkü idi.Daha küçük amaçlar ve
hedefler söz konusu olduğunda
A.Karakoç’un diliyle
“Bu hududu kimler çizmiş gönlüme
Dar geliyor, dar geliyor arkadaş”
diye sitem eder, sıkıntımızı belirtirdik. Tıpkı Necip Fazıl’ın;
“Ver cüceye, onun olsun şairlik;
Şimdi gözüm büyük sanatkarlıkta”
Deyişi gibi, gözümüz ve gönlümüz daha büyük ufuklardaydı.
Son on iki yıldır bu amaç kendiliğinden; SSCB’nin dağılması ile
birlikte ortaya çıktı. Merhum Atatürk’ün 1930 da haber verdiği oldu.
Soyu bir, dili bir ırkdaşlarımız kendi
devletlerini kurdu. Türk devleti bu duruma hazırlanamadığı için,
cicim ayları geçip iş, iş
yapmaya, ciddi ilişkilere gelince ilişkilerimiz önce durakladı,
sonra geriledi.
Eskiden Turan deyince kızıp köpürenler, bu fikirler de nereden çıkıyor,
bunlar da amma da
manyak diyenler, haklı olduğumuzu kabul etmek durumunda kaldılar.
O diyarlara gidip, Türklüğümüzü ve Müslümanlığımızı temsil edenleri;
ilişkilerinde Allah
rızası dışında beklentileri olmayanları; Hak erlerini, gönül dostlarını,
yiğit dervişleri, Hakka
ermişleri, kısaca Türk İslam Ülküsüne hizmet edenleri şükran, minnet,
dua ve hayırlarla
selamlıyoruz.
GENÇLİK
Bu misyon, Türk Gençliğini bu misyon için eğiterek verilebilirdi.
Bu sebeple parti, halk
açılmaya, oy istemeye yönelmeden yüklendiği göreve uygun olarak
gençliğin eğitimine
yöneldi.
Çünkü, “Türk Gençliği, Türk Milleti’nin geleceğinin
biricik ümidi ve kurtuluş kaynağıdır. Bu görüşle gençleri teşkilatlandırmak,
memleket kalkınmasında başarılı hizmetler yapması için hazırlamak
ve yetiştirmek gereklidir”.
Bu görüşlerin sahibi A.Türkeş, “üzülerek belirtmek
gerekir ki, bu güne kadar ülkemizde gençlik konusu bir milli dâvâ
olarak ele alınmamış, gençliğe hizmet yolunda bir metot tesbit edilmemiştir.
Bu güne kadar gençliğin hamle gücü değerlendirilmemiş ve gençlik
gelişi güzel bir atmosfer içinde sosyal, ekonomik, siyasal, teknik
imkansızlıklar karşısında yapayalnız ve yardımsız bırakılmıştır”.
“Devletin gençliğe ait yükümlülükleri yerine getirilmemiştir.
Gençlik zümrecilik ve kaba particilik anlayışı içinde lider kadroların
ülke yararına çizilmeyen dar fikirler hücresine kapatılmak istenmiştir.
Partiler gençliği bir bütün olarak görmek ve ana programlar düzeni
içinde bu milli davayı çözümlemek yolunu seçmemiş, yabancı fikir
ve politika akımlarının
tesirinden doğacak zararlı sonuçları düşünmemiş, gereken tedbirleri
almamıştır.”
Ülkü Ocakları Birliği adlı dernekler bu maksatla kuruldu ve hızlı
bir gençlik eğitimi başladı.
Eğitimlerin baş öğretmeni de bizzat Alpaslan Türkeş’ti. Belli eğitimden
geçen, Türk Tarihi,
Türk Kültürü başta olmak üzere gelecekte büyük görevlen üstlenmek
üzere eğitim görmüş
olanların bir kısmı, yeni gençlere öğretmenlik yapıyor; zamanın
gereklerine uygun olarak
hem milliyetçilik ve mukaddesatçılıkla ilgili birikimler elde edilirken,
soğuk savaş döneminin
en büyük tehlikesi olan komünizme karşı da Karl Marks, Lenin, Stalin
gibi komünist
liderlerin düşünceleri ve diyalektikleri eleştirileri ile birlikte
okutuluyordu.
Bunların yapılmasının da gerekçesi açıktı: “biz Türkiye’de
fikir, ruh ve beden sağlığı tam, fikri hür, vicdanı hür ezilmemesi
ve ezmeğe hevesli olmayan yüksek bir iradeye sahip, devletin ve
milletin geleceğini, sorumluluğunu taşımaya hazırlanan, nefsine
güveni olan gençlik istiyoruz. Bu ruh ve şuurla yoğrulacak Türk
gençliğini sosyal, kültürel, ekonomik kalkınma davamızın çözümcüleri,
milli varlığı ayakta tutan, yücelten, bölünmezliğini sağlayan güçlü
bir temel aksiyon varlığı kabul ediyoruz. Gençliği geleceğin kuvvetli
ve müreffeh bir Türkiye’nin ana yapısını teşkil eden bir unsur olarak
ve yüksek idarecileri olarak görüyoruz. Türk gençliği ayrılmaz bir
bütündür, bölücü çabaların sermayesi ve oyuncağı değildir”.
Bu çalışma başarı kazanıyor ve adına Ülkücü Gençlik denilen, güvenilen
yeni Türk Gençliği
olmuştu. Bu çalışmaların yapıldığı tarihlerde, çağın en büyük şair,
fikir adamı ve yazarı Necip Fazıl İstanbul Spor ve Sergi Sarayı’ındaki
konferanslarından birinde millete sesleniyordu:
“Senin mukaddes hakikatine yol arayan yepyeni bir
cereyan ve gençlik doğduğundan haberin olsun! Ölmeden ölüp de, ölmüşken
ölmeyenler arası gerçek hayata istekli ve bütün mânâları yerli yerine
oturtmaya kararlı yeni Türk Gençliği geliyor.”
YENİDEN MANEVİYATA DÖNÜŞ
Parti ve particilik demokratik kurallarla devam ederken, halka
verilen mesajlar da misyonu
işaret eden muhtevalarla doluyordu. Aynı zamanda bu muhtevada mevcut
durumun tesbiti
ve eleştirisi de vardı:
“Ben Türk Milletini; sokaklarda ıspanak fiyatına
satılan demokrasiye, rüşvete, hile ile çiğnenen hukuk düzenlerine,
ahlaktan yoksun bir hürriyete, tefeciliğe, karaborsaya yer veren
bir ekonomiye çağırmıyorum. Türklük şuur ve gururuna, İslam ahlak
ve faziletine, yoksullukla savaşa, adalette yarışa, birliğe, kardeşliğe,
kısacası hak yolu, hakikat yolu, Allah yoluna çağırıyorum. Modern
medeniyetin ön safına geçmek üzere çağlar üzerinden sıçramaya çağırıyorum.
Hareketin adını isteyenlere açıkça ilan ediyorum: Yeniden mâneviyata
dönüş!”
Türk aydınlarına ve yöneticilerine de çağrılar yapılıyordu:
“ Bu güne kadar olduğu gibi, Türk halkını yalnız
kendi yazdığınız kitabı okumaya, yalnız kendi söylediklerinizi dinlemeye
çağırmayınız. Siz de onun söylediklerini dinlemeye, onun okuduğu
kitabı okumaya, onu tanımaya, anlamaya koşunuz.”
TÜRKLÜK VE İSLAM
XX. yüz yılın başında, Osmanlı Devletinin parçalanması ve kurulması
planlanan yeni dünya
düzeni için kendini Türk hissetmeyen insanlar ve milletler meydana
getirmek ve bunların
hepsini Osmanlı Devleti’nden ayırmak gerekiyordu. Bunun için de
Müslüman, Yahudi ve
Hıristiyanlar için en önemli işin “Türk’ten kurtulma” problemi olduğu
işlenmişti.
Türk Milliyetçiliği hareketinin siyasi organizasyona dönüşmesiyle
birlikte, bu defa Türkiye
içinde yeniden canlandırdılar. Solda, aşırı solda, sağda ve aşırı
sağda en önemli problem bu
Türk ve Türklük olmaya başladı. Bütün dünyada önce milliyetçi, vatansever
olan sol bu
sebeple ülkemizde “enternasyonalist” oldu. Çok uzunca bir süre solda
Türk demek, Türk
solu demek bile mümkün olmadı. Aynı şey, dini guruplar içinde de
aynıydı. Hatta o kadardı
ki, bir insan hem Türk, hem de Müslüman olamazdı. Türklük ve Müslümanlık
bir birinin
zıddı imiş gibi sunulurdu.
Bu anlayış özellikle aşırı sol ve aşırı sağda Türk devlet düşmanlığını
da beraberinde getirdi.
Aşırı sağ, doğrudan dini ve dince kutsal değerleri kullanıyordu.
Din kitaplarından pratikteki
pek çok klasik dua bile değiştirildi. Mesela, yemeklerden sonra
okunan duada, “bize
verdiğin nimetleri, sıhhat ve afiyete dönüştür, devleti ömrümüze
ve sıhhatimize medar kıl”
anlamındaki sonuç bölümü: “ ... devamı İslamî devlet, nasıb-i cennet,
kabûlü dua...” şekline
getirip piyasaya sundular.Burada (İslamî) kelimesi son derece anlamsız
ve yukarda belirtilen şekle uygundur. Kurslar ve okullar bunları
uyguladı. Bu aynı zamanda mevcut Türk devletinden mutlu olmamayı
da ifade ediyordu.
İşte böyle bir ortamda Türk İslam Ülküsü sözü bile yetti.
Bizim inandığımız, bildiğimiz Ülkücülükte, hem Türk, hem Müslüman
olmak, hem de çağdaş dünyaya öncülük etmek mümkündür. Ecdadımız
tarih boyunca bunu yapmıştır; biz de bunu yapmaya devam edeceğiz.
Bu fikrin mimarlarından Seyyid Ahmet Arvasî : “ben
islam, iman ve ahlakına göre yaşamayı en büyük saadet bilen, Türk
Milletini iki cihanda aziz ve mesut görmek isteyen ve böylece İslam’ı
gaye edinen Türk Milliyetçiliği şuuruna sahibim” derken,
bunu hepimiz adına söylüyordu.
MİSYONU GERÇEKLEŞTİRMEDE YOL İLİM YOLU
Ortaya konulan yüksek idealin, yüce ülkünün gerçekleşebilmesi için
muhtaç olduğumuz en
önemli şey ilimdir. İlmi , sadece müsbet ilim diye ayırmak; sadece
maddeyi önemsemek
yanlış olurdu. İlmi bütün olarak almak; maddenin yanında mânâyı
da kavramak lazımdı.
Onun için de; “ bu ülkede teknik üniversitelerin fen fakültelerinin
laboratuarları ile Yüksek
İlahiyat Akademi’lerinin koridorları birleştirilmelidir.” Çünkü,
“insanlığı ve milletleri gerçek
mutluluğa götürecek yol, mutlaka ilmin ve ahlakın basamaklarından
geçmelidir.”
Türk Milletinin ve devletinin ebedi hayatını düşünmek, milliyetçilerin,
vatanseverlerin en
önemli görevleridir.
İlmi ve ilim adamının değerini düşürenler, itibar kaybetmesine sebep
olanlar; bu milleti
sevdiklerini iddia edemezler. Çünkü, “ilimsiz gidilen yolun sonu
karanrlıktır”.
ANADOLUNUN SAVUNMASI VE ÜLKÜ
Türklüğün korunması, geliştirilmesi ve dünya Türklüğü ile buluşturulması
ve nihayet Turan
kurulabilmesi için, esas unsur Anadolu Türklüğüdür. Bu bakımdan
Anadolu’nun,
Cumhuriyet’in ve merhum Atatürk’ün fikirlerinin korunması; örnek
bir Türk Milliyetçisi olan Atatürk’e sahip çıkılması lazımdır.
“Kore yaylasından kopan bir fırtına kendi sahillerinde
söner.Vietnam’da kopan bir fırtına ancak kendi sahillerini yalar.
Himalaya’larda kopan bir fırtına dahi Hint okyanusunda kırılabilir.
Fakat Anadolu yaylasında kopan bir fırtına bütün dünyayı tesir altına
alabilir. Bunun böylece bilinmesi ve değerlendirilmesi gerekir.”
Ülkücülere göre; Türk milleti ve O’nun devleti güçlü ise, İslam
dünyası da güçlüdür. Aksi
bir durum varsa, bütün Türk dünyası ile birlikte İslam dünyası da
sömürülmektedir. Buna
son bin yıllık tarih şahittir.
Bunun içinde Anadolu’da birlik ve beraberliği sağlamak ve herkesi
kucaklamak Türk
Milliyetçilerinin öncelikli inancı ve işidir.
Biz Türk, Türk Milleti derken kastettiğimiz şey gayet açıktır:
kendini Türk hisseden herkes
Türk’tür. Başbuğ Türkeş bu samimi inancı ifade etmek üzere, bölücüğün
zirvede olduğu bir dönemde Kürt vatandaşlarımız için: “ben
ne kadar Türk’sem, onlar da o kadar Türk; onlar ne kadar Kürt’se
ben de o kadar Kürdüm” demiş; tasada, kıvançta; maddede ve
mânâda aynı olduğumuzu ifade etmişti.
Bizim ülkümüz, Türklük’le Müslümanlığın ayrılmamak üzere kurdukları
ve adına TÜRK
İSLAM ÜLKÜSÜ dediğimiz bir buluşmadır.
Bu ülkü ve bu imana göre, ırkçılık, dincilik, mezhepçilik, tarikatçılık;
dar ve kısır amaçlar
bize göre değildir.
“ Cennet, cennet dedikleri
Üç beş Huri, üç beş gılman
İsteyene ver sen ânı,
Bana seni gerek, seni”
diyen Yunus Emre gibi, bu ülküde, bu anlayışta dar, kısır, bölücü,
dağıtıcı, itici hiçbir
düşünceye yer yoktur. Her Türk genci, her Ülkücü bir Yunus’tur.
Elinden, dilinden, belinden herkes emindir. Nefsinin aleyhine bile
olsa, kimse yalana
tevessül etmez. Haram yemek, başkasının malına el uzatmak, millet
malına zarar vermek
asla düşünülemez.
“Bir tarafta vatanımızın toprağını süren, tohum
saçan yabancı teknisyenler, köylerimizde inek sağan misyoner genç
kızlar, öte yanda günün modasına takılıp giden ve kulüpleri tıklım
tıklım dolduran memleket çocukları” bulunamaz.
Doğruluk ve çalışmak bizim karakterimizdir.
Biz, bulduğumuz balı kendimiz için saymayız; onu kim istiyorsa,
kime lazımsa ona vermekle
görevli Yesevi erleriyiz. Merhum Şair Niyazi Yıldırım GENÇOSMANOĞLU’nun
“Bozkurtlar Yesevi dervişleridir”
diyerek anlattığı ve bu yolun en ulularından Yunus’un dört bir yana
“Ballar balını buldum
kovanım yağma olsun!”
diye haykırdığı gibi, çağımızda haykıranlar bizlerdik.
Bize bunun için Ülkücü diyorlar, ya da Ülkücülük bunları anlatan
terimdi.
ÜLKÜCÜLÜĞÜN İKİ TEMEL MESELESİ
Ülkücülüğün en temel iki meselesi vardır. Bu mesele İslam’ın da,
felsefenin de, ideolojilerin
de en temel iki meselesidir:
1.Cehaleti yok etmek,
2. Fukaralığı yok etmek.
Cehaleti yok etmenin yolu, çok sağlam ve güçlü bir millî eğitimle
mümkündür. Onun için ilk
işimiz: Türk’ü Türk olmaktan, Müslüman olmaktan utandıran ve uzaklaştıran
sakat eğitim
politikalarına son vererek, “millî eğitim”i gerçekleştirmektir.
Muasır medeniyet için başkaca
çare yoktur.
Fukaralığı yok etmenin başlıca yolu ise, sanayileşmiş bir bilgi
toplumu haline gelmekle
mümkündür. Bunun başarılması, aynı zamanda sömürgeleşen milletlerin
de kurtuluşu
demektir.
Her ülkücü bu iki amaç için kendisini yetiştirmelidir ki, kendisine
verilecek görevlerde
“ehil” (uzman) kişi olarak başarılı olsun. Çünkü Kutlu Peygamberimiz:
“Emanetin ehline (layık olan uzmanına) verilmediğini
gördüğünüz zaman kıyameti bekleyiniz”
BAŞBUĞUN ÖLÜMÜ VE İDEALİZM
Merhum Başbuğ Alparslan TÜRKEŞ’in ölümü, kadro elemanlarında, daha
sıkı bir
dayanışma ve ideali kaybetmeme, birlik olma şuuru getirirken, üst
yönetimde bulunanlarda,
yönetimi ele geçirmek isteyenlerde mirasa konma duygunu öne çıkardı.
Mirasa konma
duygusu, miras yedi fikrini de beraber getirir. Aynen öyle oldu.
Mirası ele geçirenler, bunu
anlamadı ve kıymetini de bilemedi.
Ülkücü kadro elemanlarının yeniden doğmak anlamı da taşıyan bu birlik,
beraberlik ve
safları sıklaştırma anlayışı 1999 seçimlerinde herkesi şok eden
%18 i getirdi. Miras yedi
zihniyeti ile mirası ele geçirmiş olanlar; yukarda anlatılan ülkücülüğü
de, milliyetçiliği de, Türklüğü de İslamı da hatırlayacak vakit
bulamadılar.
Tesadüfen elde etmiş oldukları iktidarı: fors yapmak,
libidosunu doyurmak, eksiklik kompleksi tatmin etmek, dünyalık toplamak,
arpalıklar kurmak; ideolojisini ve adını unuttuğu için, yanında
gördüğü Ecevit’e bağlanarak Ecevit’le birlikte olmak ve O’ndan asla
ayrılmamak gibi bir takım amaçlarla kullanmak istediler.
CIA’nın önerisi ile önerildiğinde
kuşku bulunmayan 3 Kasım’da seçim olmasını istedikten sonra,
başka kimseden oy gelmeyeceğini farkettikleri anda; başına soğuk
su dökülerek gözlerini açan sarhoş gibi, “ülkücüler, milliyetçiler”
demeye başladılar. Bu son andaki çırpınışları, ölüm halindeki iman
gibi, onları kurtarmaya yetmedi.
Bu merkez parti olma sevdası şimdilerde CHP’yi de sardı. Bu gelecek
seçimde CHP’nin
meclis dışında kalacağının müjdesidir. Kendi kökünden kopmanın örneği
MHP’de aynen
yaşanmıştır. Tosya’ya pirince gitmeye geç kalanlar, mutlaka evdeki
bulgurdan da
olmaktadırlar.
ŞİMDİ NE OLACAK?
Evet, Türk Milliyetçiliğinin siyasi organizasyonunu elinde bulunduranların
yukarda belirtilen
ülkü ve görüşlere itibar etmedikleri için oy kaybetmiş olması, MHP’ye
olan ihtiyacı veya
MHP’nin önemini azaltmamıştır.
Şimdilerde devreye girmiş olan yeniden yapılanma bölgemizde haritaların
yeniden çizilmesini gündeme getirmiştir. Emperyalizm ve küresel
güçler bölgemizde bu harita değişikliğini yapacak gibi görünmektedir.
Haritası değiştirilmek istenen ülkeler içinde, aziz vatanımız Türkiye’den
de bahsetmektedirler.
Böyle ciddi tehlikelerin hudutlarımızı tehdit ettiği günümüzde,
herkesin ittifak ettiği bir şey
var: Türk milliyetçilerine ve siyasi organizasyon olarak MHP’ye
olan ihtiyaç artmaktadır. Ama ortada ne milliyetçi organizasyonlar,
ne de MHP gözükmemektedir. Asıl problem budur.
Milletin gözü ve kulağı, yapılmakta olan MHP ilçe ve il kongrelerinin
üzerindedir.
MHP’liler, bizi idealimizden uzaklaştıran
ve milliyetçileri hadımlaştırmış olanları partiden uzaklaştıracak
tarzda davranmaya mecburdurlar.
Yeniden Ülkücülüğe; Türk Milliyetçiliğine dönmeye
mecburuz!
Ama Necip Fazıl’ın dediği bir şey var:
“Adet küçük, zaman çabuk, yol uzun” dur. Tez
olmak, birlik olmak; gelmek isteyen herkesin gelmesine kapıyı açmak
zorundayız.
Evi terkeden çocuklar, tekrar dönmek istediklerinde birilerinden
izin almaya ihtiyaç mı olur?
Baba evi evin bütün fertlerinin evidir, canı sıkılan, istediği ile
evlenmesine izin verilmeyenler
darılıp gidebilir, ama canları istediğinde de izinsiz geri dönme
hakları vardır.
MHP Türk Milliyetçilerinin temel kurumudur; baba ocağı hükmündedir,
geri dönmek için
kimsenin izni de gerekmez!
Eskiler, söz buraya geldiğinde şiir okurdu. Biz de bunu yapalım
ve N.Yıldırım
GENÇOSMANOĞLU’nun bir şiirinden kısa iki bölüm okuyarak bu günün
çok çabuk
olduğunu belirtelim:
“Doğrulunca Uygur, Özbek,
Kırgız Kazak, Tatar... bir gün
Can kurban sana Bala Can...
Bu dar günler biter bir gün.”
* * *
“Biz Türk oğlu Türk’üz; soyumuz belli.
Üçok’ta, Bozok’ta Boyumuz belli.
Ongunumuz belli payımız belli.
...
Oğuz torunları bir büyük soyuz,
Hacı Bektaş neyse, işte biz oyuz...”
Dr.
Abdülkadir Sezgin, 31 Mayıs 2003
|
