AHMET KERSE
30.1.1983 - Gaziantep’in Oğuzeli ilçesine bağlı Gürsu köyündendi. Gaziantep Eğitim Enstitüsü’nde okuyordu. 1980 yılı Şubat ayında, polisler tarafından Kilis’te yakalanarak gözaltına alınıp bir ay süreyle işkence yapıldı. Çıkarıldığı 12 Eylül mahkemelerinde, bütün şahitlerin, aleyhine ifade vermedikleri için tutuklandıkları bir yargılamadan sonra, 8 Temmuz 1981 tarihinde idam cezasına mahkum edildi. 25 yaşındayken, tutuklu bulunduğu Gaziantep Cezaevi’nin infaz bahçesinde sabaha karşı asılarak şehit edildi.

* * *

Şehit Ahmet Kerse’nin Ülküdaşlarına mektubu…

Allah'ın eli! Bu davanın üzerinde… Tökezlemek, sürünmek, yakalanmak yok.

"Hakime küfrettim. Hakim put! Vicdanı adaletin görkemli sarayından, sarayın mücerret bekçisinden, görünmez koruyucularından azade.. Kişiliği silik...
Benim böylesi muğlak bir kişilikten ne alıp veremediğim var?
Baktı önündeki yazılı müeyyidelere, kırdı kalemi. Küçük dilinin dönmesi ile çıkardığı kahkahayı duydum. Onun haline güdüm. Güya sinsi gülüyor.
O kim, bilmem ne maddesi kim? Her şeyin vasıta olduğu bu dünyada, oluşlara basamaklık edenlere kızmaya hiç gerek yok.
Doğru olan, gücün ve tedbirin kar etmediği yerde durup tevekkül etmek, her daim ona sığınmaktır. Karanlığı aydınlık bilmek, mutlu olmasını öğrenmektir.
Her zaman ve mekanda Yüce Allah'a dayanmak biricik yol. Tabii yol bilene!
Allah'a iyi bir kul olmalıyım. Bütün uğraşım, çabam bu yönde olmalı. Şayet nasipse şahadet şerbeti içmek, beni bu mertebeye getiren mazimle övünmeliyim.
Şehid olmak her er kişiye nasip değil! Bil kıymetini!
Bu büyük mertebeye ulaşmak için, Allah'ın sevgilisinden, Bedir harbine katılmak için izin isteyen sahabenin çırpınışları unutulur mu?
Cennet müjdelenmiş. "Ağaçları altında ırmaklar akan" güzide köşeler... Hakikat bu!
Geçici zevklerin süslediği ve hayal olarak hafızalarda silikleşen, anlık dürtülerin ürünü, anlık süprüntülerin ne ehemmiyeti, ne kıymeti vardır?
Mutlak mutluluğa gark olmak varken, izafi saadetin çeşnisine kapılıp, kanmak, kandırılmak ne ayıp bir şey! Çok kötü bir hal. Hayır! kanmadım, kanmayacağım.!
O gün yeniden dirilişimdir, pak ve saf halimle. O an ölmek değil, yaşamaktır.
„Allah yolunda ölenleri ölü bilmeyiniz... Onlar diridirler!“, “...Onlara cennet müjdelenmiştir.“
Virajı dönmek ve has bahçesinin güllerini derlemek... Derleyeceğim renk renk gülleri sonra da koklayacağım doyasıya...
Ben ilk değilim. Uzayan zincirin bir halkası olacağım. Ardım sıra bu zincirin bir halkası olabilmek için didinenler, çalışanlar çok. Heyecanlı bekleşen kalabalık var.
Allah'ın eli! Bu davanın üzerinde… Tökezlemek, sürünmek, yakalanmak yok.
Sinemiz demir, yüreğimiz çelik, kötülükleri boğmak, iyilikleri yaşatmak için hep mücadele, hep mücadele... Bir an olsun bile gaflet uykusunda kalmak yok.
Gafleti sevmek, Şeytanın çelmelerine kanmak ölümdür. Gerçek Ölüm!
Doğruyu insanlara duyurmak için savaşmak lazımdır...
Anam köyde. Son günler sık sık rüyama girer oldu. Ağlamaz anam hep güler. Bir şehit anası olacak, keyfi bu yüzden. Heyecanı, gönlündeki haz ılıklığı bu sebepten...
Titrer anam, elleri ile bazı kereler yüzünü örter. Ben idam sehpasına yürürken anam karalar bağlamaz. Bilir, inanır ki, oğul ölmedi, yaşıyor. Bu dünya hancıların
konakladığı bir misafirhane. Buradan göç eden bir başka alemde, ebedi yurt evinde yaşar.
Anam yeşil yemenisini hiç başından eksik etmez. Allah örtünün dediği için örtünür. Anam ülkü sahibi yiğitleri över.
Babam da öyle.Babam süslü hayat yaşamak uğruna zillet, illete boyun eğen bel kıvıran, yılanlaşan insanları sevmez. Kötülerin baş düşmanıdır.
İnsan Allah'a inanmadıkça, yüce ülküleri yakalamak için cehd ve gayret sarfetmedikçe o adama insan denmez.
Hele halife hiç denmez. Her adam insan değil, her insan da halife değil! Bu biline!
Sabırsızım, içimde sevinç coşkusu, kulaklarımda Kur'an kıratı... Ben uçmak istiyorum, uzaklara, pak mekanlara, gül ekenlere, çiçek dikenlere uçmak...
Bükülmeyeceğim, kırılmayacağım. Bu emanet olan "ben"i yüce yaradanıma helali ile teslim edeceğim. Ölsem bile ölmeyeceğim. Varın siz anlayın!
Ben insanlara dayanmadım ki, yıkılayım, insancıklardan medet ummadım ki, zarara ziyana gireyim. Ezel ve ebed olan Yüce Mevla'ya gönül verdik.
Onun içindir ki, bu dava sönmez, bitmez, çapulcuların çökmesinden, kaçmasından etkilenmez... ılay-ı kelimetullah! diyen diller lal olmaz.
Allah diye inleyen güller solmaz.
Tekbir getiren, tesbih eden güller solmaz.
Susmayacak Hakk'ın dili!"

AHMET KERSE

BEN KENDİMİ HESABA ÇEKTİM GERİSİ MÜHİM DEĞİL…

* * *

-Şehit Ahmet Kerse ile ilgili bir hatıra-

Bugün, şehit Ahmet Kerse’nin idam ediliş günü…Ben de onunla ilgili bir anımı kısaca anlatacağım…Yıl 1980, mekan Adana Cezaevi…Adanalı Ülküdaşlarımızın
düzenlediği bir firar teşebbüsünün olduğu bir ortam. Şu an Elazığ Cezaevi’nde çile çekmekte olan Muhsin Kehya ve Mustafa Gülnar Ülküdaşlarımız görüş yerindeki
tel ızgaraları kesmişler.
Karşı tarafa, yani ziyaretçilerin durduğu tarafa geçebilirlerse zindanlardan kurtulup
dışarıdaki mücadelede tekrar yerlerini alacaklar. Bu hazırlıklar olurken , tam o sırada ziyaretçi kabinlerini kontrol eden gardiyanlar durumu farkederler ama bu defa da
diğer Adanalı Ülküdaşlarımız bu gardiyanları enterne ettiler. Orada, daha o gün Gaziantep Cezaevi’nden Adana Cezaevi’ne nakledilmiş olan Ahmet Kerse de diğer
11 arkadaşımız gibi tel örgüleri ve demirleri kesilen kabinlerden geçerek ziyaretçilerin arasına karıştı. Karşıda bekleyen Teleşkof lakaplı Necip ise çıkanlara rehberlik
yapıyordu.En dışarıda ise araba ile gelen arkadaşlar hasretle çıkacakları bekliyordu. Ama Adana Cezaevi’nin iç cezaevi ile dış avlunun arası bayağı uzundu.
Dolayısıyla ziyaretçilerin arasına karışan arkadaşların içinde rahmetlik Ahmet Kerse de vardı. Acıdır ki, bu firar girişiminde dış bahçeden de çıkıp sokaktaki arabaya
ulaşan yalnızca Muhsin Kehya ile Mustafa Gülnar oldu. Diğerleri ise firar olayı anlaşıldığından dolayı -ki, bu bizim iyi niyetimizden kaynaklanan bir hatamızdı. Çünkü,
enterne edilen gardiyanları bırakmıştık...- teker teker dış bahçede askerler tarafından toplanmışlardı. Adana Cezaevi’nde Maraş Olayları sanığı 42 ülküdaşımız vardı.
Bunlar hergün duruşmaya giderlerdi. İşte, bu arkadaşlar tam o saatlerde duruşmadan dönüşmüşler ve daha Kapıaltında iken de firar olayını anlayıp arkadaşlarımızın
askerler tarafından toplandığını görünce de hemen orada eylem başlatıp içeri girmemiş
Hem dikkatleri bu tarafa çekmeye hem de firara teşebbüs eden arkadaşlarımız zarar görmesinler diye „arkadaşlarımızı vermezseniz koğuşlara girmeyiz“ demişlerdi.
İçeride de eylam başlamıştı. İşte hem içerideki Ülkücülerin mahkumların diretmesi hem de Maraş Olayı sanıklarının direnmesi neticesi dışarı kadar çıkıp da
kaçamayan, askerler tarafından teker teker yakalanan Ülküdaşlarımız işlem yapılmaksızın tekrar içeriye verildiler. Hemen sayım yapıldı ama üç kişi yoktu…Yani biz
direnirken üç kişi firar etmişti.
Sevinçliydik, Muhsin yoktu, Mustafa yoktu ve rahmetlik Ahmet Kerse yoktu...
Ama, aradan bir saat geçti… Bir saat sonra bizim Ahmet içeri geldi…!
Aslında dış bahçede askerler, gardiyanların teşhis ettiği firarileri toplamışlar dolayısıyla Ahmet Kerse Adana’ya yeni geldiği için gardiyanlar onu tanımamışlar
Ama onu da -askeri cezaevinden geldiği için saçı kısa olduğundan dolayı- şüpheliler arasına koymuşlar. Bu arada, kaçma şansının iyice azaldığını gören Ahmet Kerse,
Maraş ETKO davası sanıklarından olup beraber yattığımız ülküdaşlarımızdan Ahmet Bağcı’nın annesi ve bacısının yanına takılıp askerlere de “ben Ahmet Bağcı’nın
ziyaretçiyim” demiş. Ahmet Bağcı’nın ailesi de ona “bu bizim kardeşimiz” diye sahip çıkmışlar. Ama tekrar kimlik yoklaması yapılınca her ne kadar Ahmet Bağcı’nın
bacısı ve annesi valla kimliği memlekette unuttuk bu bizim askerdeki kardeşimiz diye direnmişlerse de askerler sonunda Ahmet Kerse’yi de içeri bölüme almışlar…
Bu arada onu tanımadıkları halde epey bir bekleyen, Muhsin ve Mustafa da mecburen oradan yol almışlar. Eğer o gün oradaki bu girişim takdir i ilahi tarafından firar
olarak tecelli etseydi yani Ahmet Kerse kaçabilseydi… bugün belki yaşıyacaktı… ama gam değil… o yüreklerimizde yaşıyor! Onun ifadesiyle diyeyim “…ben
kendimi hesaba çektim, gerisi mühim değil, yaşasın Türk Milleti…!” Allah mekanını cennet etsin, diyenlere selam ola… Onlar bizi izliyorlar, yüreğim böyle diyor..
ONLAR YANIMIZDALAR… Onların yeri belli…kevser’in tam başındalar… Allah bize de nasip eyler, inşallah.

HASAN ADİL

* * *

DARAĞACINDA CAN VEREN ÜLKÜCÜ ŞEHİTLER

Şehitlik makamı Allah indinde peygamberlikten sonra gelen en üst mertebedir. Yüce dinimizi yaymak ve yaşatmak, Allah Azimmüşşan’ın adını yükseltmek gayesi
uğrunda canlarını feda edenler cennetle müjdelenmişlerdir.
Hedefi, Nizam-ı Alem’i kurmak, vazifesi ila-yı Kelimatullah’ı yaymak olan ve bu uğurda vatan, millet ve devletin bekası için çarpışarak şehit düşen Ülkücüleri anmak
gayesiyle başlatılan ve biiznillah kıyamete kadar devam edeceğinden de şüphe etmediğimiz bu faaliyetler, şehitlerimizi anarak onların aziz hatıralarını yaşatmak için
olduğu kadar, Ülkücü Hareket’in Türkiye’de hakim olan mevcut düzene karşı mücadelesini vurgulamak, bu mücadelede darağaçlarında can vererek bayraklaşan
Ülkü erlerinin davalarını bıraktıkları yerden sürdürdüğümüzü ve bu batıl düzeni yıkıp Müslüman-Türk’ün huzur, mutluluk ve refah içinde yaşayacağı Hakk’ın hakim
olduğu bir sistem kuruluncaya kadar devam edeceğimzi de ilan etmek gayesiyledir.
Bütün Ülkücülerin, dört bir yanda şehitlerimizi anmak için 27 Mayıs’ı seçtikleri malumunuzdur. Gün Sazak’ın şehadet tarihi olan 27 Mayıs, elbette bu dava için can
verenlerin anılmasına güzel bir vesile teşkil etmektedir. Lakin, Ülkücü Hareket’in ta başından beri mevcut düzenle olan savaşı, bizzat devlete hakim olanların ve hakim
zihniyetin eliyle emniyet işkencehaneleri, mahkemeler ve darağaçları şeytan üçgeninde geçmiştir. İşte, mücadelemizin asli unsurunu ortaya koyan ve Ülkücü Hareket’in
“Milliyetçi Türkiye” ve “Nizam-ı Alem için iktidar olma” kararlılığını sergileyen bu savaşın sembolleri darağaçlarında “La ilahe illallah” diyerek Hakk’a yürüyen
şehitlerimizdir. Ülkücü Hareket’in cumhuriyetin kurulmasından bu yana Türk Milleti’nin kimliğine, benliğine, inanç ve genel kabullerine ters düşen uygulamaların
karşısına dikilmesi, yüce dinimiz ve asil milletimizin müdafii olması, devlet kademelerine yuvalanmış, bedeni bizden, fikri ve ruhu satılık idarecilerin düşmanlığını üzerine
çekmiş ve zaman zaman patlak veren, su yüzüne çıkan, aslında içten içe sürekli devam eden bir mücadeleyi başlatmıştır. 1944’lerde de resmi ağızların itiraf ettiği ve
bu sebeple de o gün mücadelenin bayraktarlığını yapan bir avuç kahramanın zulüm görmesine “tabutluk”larda inletilmesine, mahkemelerde süründürülerek
istikballerinin yok edilmesine yol açan takibatla, Ülkücü Hareket sadece devlet kadrolarında bulunanların değil, mevcut düzenin de muhalifi, aynı zamanda alternatifi
olduğunu ortaya koyuyordu. 1970’li yıllarda Ülkücü Hareket’in milletin özünde bulunan cevherin yok edilmeye çalışılmasına seyirci kalacağını sananlar, bildikleri
bütün yolları deneyerek milletimizi iğfale kalkıştılar. Fakat, iman dolu göğüslerini milletine siper eden bir avuç serdengeçtiyi karşılarında buldular. Binlerce Ülkücü,
kara toprağın bağrına düştü. Vatan, millet, din ve devlet kutsaldı. Asla kirletilemez ve kimsenin de keyfine bırakılamazdı. Lakin, ihanet çeteleri bütün bu kutsal
değerlerimizi çepeçevre sarmışlar, bizi içeriden çökertmek için düşmanlarımızla işbirliğine girişmişlerdi. Bu, yaşanan facianın en dehşetli tarafıydı. Düşünün ki, Allah
rızasından gayrıyı gözetmeyen insanlar, başta komünistler olmak üzere bütün dış güç maşalarının hedefi olurlarken, bir de devlet kademelerine yerleşmiş, kokuşmuş
zihniyetin temsilcileri de bu hainlerle kol kola, omuz omuza Ülkücülerin üzerine geliyorlardı.
Biliyor muydunuz, binlerce şehidimizin ne kadarı bizzat polis, asker, gardiyan, bekçi ve doktor gibi devlet memurları tarafından katledilmiştir? Bu durum, Ülkücülerin,
Türk milliyetçilerinin, Nizam-ı Alem savaşçılarının asla dikkatinden kaçmamalıdır. Emniyetlerde günlerce süren işkencelerde can verenler, cezaevlerinde gardiyanların
sadist duygularının kurbanı olanlar, hastahanelerde vaktinde müdahale edilmeyerek veya kasıtlı olarak verilen yanlış ilaçlarla ölüme terkedilenler, asker ve polis
kurşunları ile delik deşik edilenler... İşte, bu kanlı ve dehşet verici tablonun bir parçasını da “Darağacında Can Verenler” oluşturmaktadır. Mevcut sistemle mücadele
eden Ülkücü Hareket, millet vicdanında da mahkum edilmek gayesiyle Türk Milleti adına karar verdiği iddiasında olan düzmece mahkemelerde fikirleri ve vicdanları
kiralık hakimler tarafından Türk Adalet tarihinde kara bir leke olarak kalacak bir kararla masum ve mağdur insanların, yiğit Ülkü beğlerinin idamına hükmediliyordu.
Bu güdümlü, insafsız ve adaletsiz kararlar ise esas vazifeleri olan askerliği yapmaktan bihaber, salonlarda kadeh tokuşturmayı marifet sanan, devleti yönetmeyi kendi
haklarıymış gibi gören, benim müslüman bacımın başındaki örtüyü gericilik sayan, mübarek Ramazan’da bütün milletin gözü önünde oruç tutmadığını alenen ilan eden
ve bunları bir takım uydurma dini bilgilerle tevile çalışan generaller tarafından insanlık kuralları ihlal edilerek infaz ediliyordu.
7 Ekim 1980... İşte zulmün kanlı elleri tarafından boğazlanan ilk şehit : MUSTAFA PEHLİVANOĞLU... “Allahu Ekber.! Allahu Ekber.!” Yiğit Mustafa, idam
sehpasına yürürken imanının olan gücüyle Hakk’ı haykırıyor, gördüğü bütün işkence ve eziyetlere rağmen eğilmemek ve yıkılmamak için başı dik vaziyette Allah’ın
nasip ettiği şehadet şerbetini içmek üzere zalimlere karşı mağrur bir tavırla ilerliyordu.
Soğuk bir Mart sabahı acılar içinde ipe çekildi, FİKRİ ARIKAN... Aylardır bekletildiği ölüm hücresinden bir gece sabaha karşı alındığında ağızını açıp da cellatlarına
bir tek kelime bile söylemeye tenezzül etmedi. Hakk’ın çizdiği hayat yoluna tevekkül ederek O’na yürüdü...
Mübarek Ramazan’ın gelişi ile içimizdeki ümitler de canlanmış, ALİ BÜLENT ORKAN’ın akıbeti hakkında olumlu gelişmeler beklemeye başlamıştık. Hakikaten,
mübarek Ramazan’ı gönül rahatlığı ve huzur-u vicdan ile geçirmiş, yaklaşan mübarek Kurban Bayramı’nın hazırlıklarını düşünüyordu. İlkbaharın gelişi ile yeşillenen
Hüseyin Gazi Dağı’nın yamaçları artık kavruk sıcağın tesiri ile ala-kırmızı bir renk almaya yüz tutmuştu. İşte, böyle sıcak bir Ağustos ayının geceyarısı aldılar Ali
Bülent’i... Tavizsiz ve ivazsızdı; eyvallahı yoktu hiç bir kula. Takdir-i İlahi gün doğarken tecelli etti: “Şehitler diridirler fakat siz farkında değilsiniz”
SELÇUK DURACIK, HALİL ESENDAĞ... Batı Anadolu’nun yiğit Ülkücüleri... Buca Cezaevi’nde haysiyet ve vekarlarını korumak için açlığı tercih edecek kadar
şereflerine düşkün, idamlarından önce emniyet işkencehanelerine çekilecek kadar büyüktüler... Ey Manisa, sultanlar yetiştiren şehzadeler şehri Manisa..! Evlatlarına
kıyacağını bilsen, o devletlüleri koynunda besler miydin?
AHMET KERSE, suçlu değildin ama zat-ı şahanelerin denge politikası için bir kurban aranıyordu.. Sen seçildin... Bıçak gibi kesen bir soğuğun hakim olduğu alaca
karanlık bir Gaziantep sabahında “kelime-i şehadet”lerle gerçek sevgiliye kavuştun. “O’ndan geldik, O’na dönücüleriz”
CEVDET KARAKAŞ, Elazığ’ın bu mert delikanlısı şehadetinden sonra sahip çıkanı olmadığı için belediye tarafından “Garipler Mezarlığı”na kaldırıldı. 12 Eylül
adaletinin kanlı cellatları, vatan kurtaran komutanlar, Cevdet, sehpada sallanırken Hilton Oteli’nin lobisinde eğleniyorlardı.
CENGİZ BAKTEMUR, ağıtlar yakılan bir yiğit, ağlamak yetmez ardından.. Şühedeya karışmadan önce tam bir iman ve ihlas abidesi idi. Yılmadı, yıkılmadı ve asla
boyun eğmedi din düşmanlarına... Onu asmaya götüren askerlerin başında bulunan subay, belki de geleceğin en büyük hatasının kendine işlettirildiğini hissediyordu.
Çok geçmedi hemen o yıl başlarında doğunun isyanı başladı... Denge olsun diye alınan Cengiz’in başı, büyüyor büyüyor ama büyüdükçe uzaklaşıyordu.

ALLAH CÜMLESİNE RAHMET EYLESİN.

Gelenek haline getirerek her yılın Ekim ayının 7. günü veya o günün bulunduğu ilk hafta sonu anacağımız DARAĞACINDA CAN VEREN ŞEHİTLERİMİZ için
bütün teşkilatlarımızın toplantılar düzenlemesi, mevlüt ve Kur’an okutulması, konuşmalar yapılarak günün mana ve öneminin bütün mensuplarınıza anlatılması üzerimize
vazifedir.

Recep KÜÇÜKİZSİZ